Jaaaa daar ben ik weer na een heeel lange tijd niet te hebben gelogd ga ik het nu weer eens een poging wagen. De laatste maanden is er hier van alles en nog wat gebeurd ten eerste is Kees 2x geopereerd en loop ik zelf ook al niet als te makkelijk sinds begin maart. Volgens de huisarts was de eerst diagnose isiasch omdat ik ontzettende pijn had/heb in mijn linker been. Na de nodige doosjes pijnstillers te hebben meegekregen knapte het niet echt op en kreeg andere pillen en een doorverwijzing naar de neuroloog, ik ben op 17 april daar heen geweest en omdat hij het ook zo een twee drie niet kon verklaren moest ik door de MRI. Ik zou daar vanzelf een oproep voor krijgen, ja die kreeg ik ook na twee weken....ik kon 30 mei voor het onderzoek komen .gif) Dus dat was nog wel zo'n 6 weken later, nog es 6 weken wachten en pillen slikken om het allemaal een beetje dragelijk te maken. Want soms hou ik het echt niet uit van de pijn en sta ik ongeveer op mijn kop. Nou afgelopen dinsdag was het dus zover ik moest om half 2 in het ziekenhuis zijn, bij aankomst bleek het dat er eerst ook nog een aantal foto's gemaakt moesten worden dus dat was eerst aan bod. Daar aangekomen kon ik meteen gaan uitkleden voor de foto's die gemaakt moesten van mijn rug en bekken....klaar weer aankleden en richting de afdeling waar ze de MRI scan maken zouden. Daar heel even gewacht voordat ik binnen werd geroepen, weer uitkleden. Eigenlijk zag ik er in eerste instantie niet echt tegenop totdat ik daar kwam en zag waar ik nu eigenlijk in moest gaan liggen brak het zweet me toch wel een beetje uit  Eerst werd alles netjes aan me uitgelegd en als ik probeerde erg stil te liggen kon het na een klein half uurtje klaar zijn en anders kon het wel meer dan 3 kwartier gaan duren pfffft. Ik kreeg allerlei kussens rond me heen en onder me om het liggen zo aangenaam mogelijk te maken, dat viel nog niet echt tegen....maar toen werd ik de buis in geschoven en kreeg ik het heel even een beetje te kwaad en begon ik bijna te hyperen. Toen hoorde ik de eerste klanken van de cd van Marco Borsato die ik had meegenomen en riep ik mezelf tot de orde....Jackie ongeveer 6 nummers en dan ben je er vanaf meid effe doorbijten. Gelukkig heeft het me geholpen want na een klein half uurtje klonk er idd een stem die zei mevrouw ik kom u eruit halen hoor je bent klaar pffffft. Toe ik uit de MRI kwam zat ik helemaal te beven en moest ik even bij mijn positieven komen. Aankleden en hup zo snel mogelijk naar buiten om frisse lucht en een peuk want die had ik wel verdient dacht ik zo. Helaas is mijn dokter deze week met vakantie zodat ik pas volgende week voor de uitslagen kan....duimen jullie met me mee voor een goeie uitslag?
Verder ben ik deze week weer alleen met de kids want Kees is met school mee voor de jaarlijkse kampweek in Hattem, ik hoop maar dat het weer zo mooi blijft voor hem en al die andere die deze week daar vertoeven. Morgen ga ik mijn nieuwe BBQ uitproberen die ik van de kids met moederdag heb gekregen, ik hoop maar dat ie wil branden haha.
Zaterdag beloofd een druk daggie te worden in ons mooie durp want dan zijn de opnames hier van ter land ter zee en in de lucht met het onderdeel snal naar de bel, ik hoop er wat van te kunnen zien want mijn oppas kindje is namelijk die dag ook jarig en zijn mijn ouders die dag 40 jaar getrouwd en geven 's avonds een feest. Ik hoop dat ik het een hele dag ga volhouden.
 Jackie | 
het was dus zaak dat ik zo snel als mogelijk een afspraak bij een neurochirurg kreeg. Gelukkig kon ik daar binnen 2 weken al komen ook al was het dan wel in Zierikzee ipv Goes, nu waren mijn ouders die week lekker een weekje met vakantie en man lief kon geen vrij krijgen dus werd mijn favoriete zusje ingeschakeld om met me te rijden, die kon/wilde gelukkig een middagje vrij nemen voor me. Helaas was dit allemaal voor niets geweest want 's morgens belde de assitente van de dokter dat de beste man thuis ziek op bed lag .gif){kind=small}
op dat moment baalde ik enorm want ik wilde nu echt wel eens weten waar ik aan toe was ...maarja een dokter is ook maar een mens he en ook die kunnen de griep krijgen. Gelukkig kon ik nog wel diezelfde week terrecht en nog wel in Goes ook, dus dat was een geluk bij een ongeluk. Natuurlijk was ik wel ingepland aan het einde van de poli afspraken die er al stonden maar dat deerde me niet al moest ik er om 10 uur 's avonds zijn. Ik was met niet al te hoge verwachtingen weggegaan want een hernia operatie wordt niet zomaar uitgevoerd, dan moet het toch wel echt nodig zijn. Toen ik eindelijk binnen werd geroepen na een uurtje wachten (onder tussen wel een bakje thee gedaan hoor) stond ik oog in oog met de man die me zou gaan vertellen wat de behandeling zou worden en omdat ik niet al hoge verwachtingen had dacht ik zelf dat ik naar de Fysio, bedrust en of andere medicatie zou gaan krijgen. Toen de beste man dan ook ging vertellen en uitleggen dat een operatie echt wel heel noodzakelijk was kreeg ik het wel even spaans benauwd. Helaas was Kees of mijn zus er niet bij dus moest ik alleen de voor en tegens tegenover elkaar leggen en de beslissing nemen om de operatie wel of niet te ondergaan. Na een vrij langdurig gesprek met de nodig informatie besloot ik de operatie te ondergaan. Het was dat de dokter geen plaats meer had in zijn operatie schema van die week anders was ik binnen een week geholpen, nu werd het 2 weken maar ook dat is tegenwoordig ontzettend snel. In de 2 weken voor mijn operatie kon ik gelukkig nog een en ander regelen zodat alles tijdens mijn opname in het ziekenhuis waar 8 dagen voor staat op rolletjes zou kunnen verlopen. Dus de opvang van de kids regelen, iets wat eigenlijk niet nodig was omdat het van zelfsprekend was dat de jongens naar opa en oma zouden gaan die dagen, maar toch he ! Natuurlijk het hele huis van boven tot onder gepoetst zodat Kees niet al teveel hoefde te doen dan alleen zijn eigen wasje ect ect, en natuurlijk vertellen dat mijn oppas kindjes een paar weekjes niet bij me terrecht kunnen 
Die 2 weken zijn werkelijk waar omgevlogen en voordat ik het wist bracht Kees me die woensdagmiddag naar het ziekenhuis voor opname. Daar aangekomen werd ik gelijk naar het labarotoruim gestuurd voor de nodig buisje bloed af te staan. Toen na een tijd lang wachten kreeg ik mijn opname gesprek en kon ik mijn kast gaan inruimen voor de komende dagen die komen gingen, Kees was inmiddels naar huis gegaan want ja die kon daar toch ook niets doen dan zitten rond te koekeloeren. Nou daar hing/lag/liep ik dan wachten op wat komen ging. Gelukkig kwamen 's avond Kees en zus me nog effe opzoeken zodat de avond me niet al te lang zou gaan duren, dus nog effe bakkie en peukje gedaan. Terug op de kamer werd me in eerste instantie verteld dat ik de volgende dag pas al 3e aan de beurt zou zijn op de ok ...dus dat werd een lange morgen voor me vreesde ik. Maar nog net voordat het bedtijd was bleek de planning te zijn veranderd ik zou 's morgens de eerste zijn, dus dat was nog effe snel Kees zus en mijn ouders op de hoogte brengen dat ik bij de vroegste aan de beurt was. Ik sliep die nacht wonderwel als een roosje en werd dan ook echt om 06.15 uur wakker gemaakt door de verpleging met de mededeling dat ik moest gaan douchen met dat vieze ontsmettings spul. Ik was goed en wel vanonder de douche met mijn mooie ok jasje aan 
errug lief hoor schat. Nou nu kon het herstellen beginnen iets wat ik nu nog steeds aan het doen ben, ik mag nog niet zoveel dingen doen maar ik krijg dan ook super hulp van mijn man mams kids en zus. En elke dag voel ik me stukje bij beetje beterder, soms wil ik eigenlijk al weer van alles zelf doen maar ja het is en blijft nog even oppassen dus ik zal me moeten leren inhouden met sommige dingen en wat vandaag niet kan dan morgen maar toch?
JACKIE 
